پرسپولیس رویانیان کدام است؟!
يکشنبه ۳ دی ۱۳۹۱ ساعت ۰۹:۵۰
پس از هر باخت پرسپولیس این جمله را از آقای مدیرعامل می شنیدیم: " این پرسپولیس من نیست. تیم واقعی مارا فصل بعد ببینید که خودم بازیکن انتخاب می کنم و به تیم می آورم."
قول می دهیم عینک بدبینی به چشم مان نزنیم! قول می دهیم الکی منفی نبافیم! اما سؤالی که بعد از این همه کش و قوس به ذهن می رسد، آن است که دستاورد این همه بگیر و ببندهای مدیریتی و حقوقی و فنی برای -به زعم محمد رویانیان- سی میلیون هوادار این باشگاه و در مجموع تماشاچیان فوتبال چه بوده و هست؟
رویانیان روزی که بعد از آن همه پست و عنوان پر طمطراق سیاسی و اجرایی و پلیسی، به پرسپولیس آمد و بر صندلی مدیریت تیم محبوب پایتخت نشین تکیه زد، کجدار و مریض با حمید استیلی کنار آمد، تا بالاخره زننده ی گل قرن بیستم خودش از این تیم کنار رفت. سردار لشگر سرخ، آن روزها به محسن عاشوری اعتماد نکرد و با هر ترفندی بود مصطفا دنیزلی را به ایران برگرداند. آن هم در شرایطی که فقط از دنیزلی یک خاطره ی محو از بازی زیبا در ذهن ها بود و افندی بار پیش بی هیچ نتیجه ی قابل اعتنا و مقبولی ایران و پرسپولیس را ترک کرد.
در کارنامه ی دنیزلی که دفعه ی قبل با اصرار محمد حسن انصاری فر به پرسپولیس آمده بود و پیش تر هم با پاس سابق تهران، فوتبال ایران را شناخت، نه نشانی از قهرمانی دیده می شود و نه حتی ردی از یک تیم خیلی مقتدر سراغ داریم. رویانیان اما او را برگزید و نیم فصل دوم فصل قبل را با اعتماد به او سر کرد.
این وسط هر وقت هم پرسپولیس دوباره و چندباره می باخت، این جمله را از آقای مدیرعامل می شنیدیم: " این پرسپولیس من نیست. تیم واقعی ما را فصل بعد ببینید که خودم بازیکن انتخاب می کنم و به تیم می آورم."
اما غافل از این که شاید گره کور نیم فصل نخست پرسپولیس همین یک جمله باشد.
در خوشنامی مدیریتی رویانیان هیچ شک و تردیدی نداریم، اما نمی دانم چرا هِی گاه و بی گاه از خودمان می پرسیم تخصص رویانیان مگر انتخاب بازیکن و آوردن دست چین هایش به پرسپولیس بوده و هست؟ مگر او چقدر کار حرفه ای و تخصصی فوتبال کرده یا روی نیمکت چند تیم موفق و ناموفق ایران و جهان نشسته؟ اما افسوس که برای همه ی این سؤال های مان هیچ پاسخ درخوری نداریم!
کاری به درستی و نادرستی آن حرف های مدت نقل و انتقال هم نداریم که صحبت از ماشین های آن چنانی و رقم های درشت و عجیب این چنانی از باشگاه پرسپولیس به گوش می رسید و حتمن بنا را بر درستی و راستی کلام سردار سرخ ها می گذاریم. اما معلوم نشد واقعا ملاک اصلی و اساسی از بازارگردی مدیران و بازارگرمی بازیکنان چه بود؟
این حرف بسیار درست و منطقی است که حضور خارجی های با دانش و دیسیپلین و البته با رزومه ی قابل اعتنا پشتوانه ی فردای فوتبال ماست. اما با کدام منطق، یک مربی خارجی در مدت زمان اندک باقی مانده تا شروع لیگ بر مردان داخلی ترجیح داده شد؟ آن هم یک مربی که با فرهنگ مردم، ورزش و در نهایت فوتبال ما کاملن غریبه بود. مانوئل هر چقدر هم حرفه ای باشد، روزی که آمد انگار از کُره ای در یک کهکشان دوردست، بر توده ی کیهانی، در فاصله ی چندین هزارسال نوری خود قدم گذاشته بود.
باز هم می گویم نمی خواهیم بدبین باشیم و مثل برخی ها فکر کنیم که آمدن چندین و چند مربی از پرتقال کار دلالان است و آن ها پیش از آن که در اندیشه ی منفعت ملی باشند، به فکر جیب خود هستند. به هر حال هر چه باشد کی روش و ژوزه آن قدر کارنامه دار هستند تا هر مدیری وسوسه شود تا یکی از آن ها را بر نیمکت تیم خود بنشاند.
اما سؤال این جاست که سردار! این پیرمرد سرد و گرم چشیده ی روزگار -از این تیم به قول اسماعیل هلالی لوکس- چه می دانست؟ شما از او چه می خواستید و بازیکنان باید برای او چه می کردند؟ این وسط دستیار ایرانی اش قرار بود چه کند و چه شد که میانه ی راه، عاشوری عطای تیم محبوبش را بر لقای کار بخشید و بی هیچ حرفی و جنجالی کنار رفت؟ جالب است که آقای کمک مربی هنوز هم معتقد است یکی از بهترین تجربه هایش را با ژوزه سر کرده و او را از بهترین مربی هایی می داند که به ایران آمده!
جناب رویانیان! ژوزه را برکنار کردید، آن هم به این سبب که در سه بازی آخر، هفت امتیازی را که باید می گرفت، نتوانست به دست بیاورد و کمیته ی فنی رأی به اخراج مانوئل داد.
اما اگر به گذشته ی نه چندان دوری نگاه کنیم، می بینیم ژوزه ده هفته ی نخست لیگ را با ده امتیاز تمام کرد و از هفت هفته ی باقی مانده ی نیم فصل اول یازده امتیاز دشت کرد. این یعنی تیمش نمودار صعودی را طی می کرد. حالا با این تفسیرها به نظرتان منطقی تر نبود که اگر قرار به اخراج او بود، جناب مانوئل ژوزه همان پایان هفته ی دهم ایران را ترک می کرد؟ آن وقت هم مطالبات معوقه اش چهار ماه نبود و هم نتیجه های ضعیف تری گرفته بود!
آقای مدیر عامل! چقدر بد بود و تلخ، و چقدر از یک مدیر با آن همه سابقه ی اجرایی بعید که در نخستین تمرینپس از آغاز مرخصی اجباری صادر شده در میلان گردی تانبرای سرمربی از شما شنیدیم که در تمرین به بازیکنان لوکس و گران قیمت تان گفتید: " ژوزه هم رفت!!! ببینم از این به بعد چه کار می کنید؟"
این جمله را وقتی کنار حرف همین چند روز پیش علی پروین می گذاریم، چیز دیگری در ذهن مان خطور می کند! هر چند که از ابتدای این نوشته به خودمان قول داده بودیم بدبین نباشیم و منفی بافی نکنیم!
سلطان پس از شش گل تاریخی به ملوان گفته بود "انگار یحیی قفل پای بازیکن ها را باز کرده بود!"
سردار! این حرف ها و مصاحبه ی بعد از بازی آخر باریکنان را که کنار هم می گذاریم فقط یک جمله در ذهن مان می آید: تو از اول سلامت پاسخ بدرود با خود داشت!
یحیی را از همان دوران که بازی می کرد دوستش داشتیم وهنوز هم می گوییم یکی از بهترین های فوتبال مااست. اما همان روز که دل از باد صبا کند و رخت سفر پوشید و به تهران آمد خیلی ها گفتند کار ژوزه تمام است. اما چه کنیم که خوش بین هستیم و با سابقه ای که از شما در حمایت از حمید استیلی داشتید و آن همه وقتی که به خاطر معرفت تان پای دنیزلی صرف کردید، این را هم باور نکردیم!
یک سؤال دیگر. پرسپولیس در همان لیگ نامنظم امسال خودمان که عجیب ترین اتفاق زندگی مانوئل به نظر می آمد، یک بار پیکان را شش تایی کرد و بعد هم ذوب آهن را برد و با ملوان در انزلی مساوی کرد. با یک تیم نصفه و نیمه اما در آزادی به تراکتور باخت تا مانوئل غزل خداحافظی را بخواند. حالا با این توضیح و یادآوری از کجا معلوم این تیم در بازی های بعدی اش خوب باشد و نتیجه ی مقبول را بگیرد؟
خدا کند که همان گونه که شما گفتید در این روزهای سخت بی دلاری، ارز مفت بر باد نرفته باشد! خدا کند.
راستی همان روزهای اولی که به فوتبال آمدید قائم مقام وقت تان از بدهی هجده میلیاردی مدیران پیشین خبر می داد! می توانیم بپرسیم امروز بدهی پرسپولیس چقدر است؟
آقای رویانیان عزیز! خدا کند در پایان عمر مدیریت تان در پرسپولیس به نیکی از شما یاد کنیم و نگویم سردار! این راه که رفته ای به ....
امتیاز بدهید :
موضوع : | بازدید : <-PostHit->
برچسب ها :
تاريخ : دوشنبه
4 دی
1391 | 3:47 | نویسنده : رادین امینی |
.: Weblog Themes By Pichak :.
